Zeerobben MO15-1 – AVC MO15-1 (2-0)

Natuurlijk was het weer retevroeg afgelopen zaterdag, de tijd dat de dames moesten spelen was weer eens op 08.45 gezet……….. (gaaaaaaaappp) Maar ja, het zij zo, dus trokken we er weer vroeg op uit naar de Robbenplaat. Gelukkig betrof het een thuiswedstrijd, dus was het nog te overzien.

Om 08.00 dienden de dames aan te treden, de laatste zaakjes voor de wedstrijd nog even doornemen en dan maar aantreden op het C-veld (het knollenveld ook wel genoemd door de dames en heb nog wel een paar andere benamingen ook voorbij horen komen, die ik absoluut niet ga herhalen)

Op de Robbenplaat aangekomen was alles al feestelijk versierd voor de kampioenswedstrijd welke die middag door het eerste elftal gespeeld zou worden. Overal hingen vlaggetjes, was alles feestelijk versierd en klonk er vrolijke muziek over het terrein. Ook het weer zat de dames weer mee, want nadat ze door de bondscoach waren toegesproken en zich wat in gingen schieten op het veld, begon de zon een beetje door te breken, zodat het meteen benauwd werd.

Om kwart voor 9 was dan de aftrap ook op een nog nat veld van de dauw. Ik heb een aantal mensen zien breakdancen maar ga echt niet zeggen wie. Ben me leven lief….. Maar de wedstrijd was los en meteen nam AVC de leiding. Vanaf het begin begonnen ze onze dames onder druk te zetten, wat ze aardig lukte ook. Waarschijnlijk dat de dames nog even wakker moesten worden of zo, maar de eerste 5 minuten waren zeker volledig voor AVC. De harde kern Tifosi zag je allen denken: word dit weer zo’n dag………… Maar gelukkig herstelden de dames zich vrij snel en na die 5 minuten ontwaakten de dames stuk voor stuk en begonnen maar een potje mee te voetballen. Al snel ging het weer gelijk op met kansen aan beide zijden, maar het was wel duidelijk dat onze dames niet van plan waren om zich zomaar gewonnen te geven. Zowaar begon het op echt voetbal te lijken ook met goed opgezette aanvallen en passes die vaker wel dan niet aankwamen. Het was alsof de dames steeds meer het spelletje beginnen door te krijgen, niet alleen met het naar elkaar passen, maar ook de diepte in spelen. Rebecca brak een aantal keren zo door maar het lukte haar niet te scoren. De keepster van AVC stond ook goed haar ‘mannetje’….. of moet ik hier nu vrouwtje zeggen? Gelukkig hadden wij ook een Rots op goal staan, want als AVC wist door te breken en alleen op Janita afkwam, wist deze keer op keer op wonderbaarlijke wijze de bal te keren. Schoten op doel, 1 op 1 tegenover de tegenstander…. ze had ze allemaal. Sowieso moet ik even kwijt dat iedereen een voortreffelijke wedstrijd stond te spelen. Ze waren gretig, fel, zodra ze de bal kwijtraakten probeerden ze de bal weer terug te veroveren. Eigenlijk had deze wedstrijd alles wat een echte wedstrijd diende te hebben. Maar vooralsnog geen goal…………… maar daar zou snel verandering in komen. Wederom lukte het Rebecca uit te breken, maar deze keer ging ze ‘op safe’, i.p.v te schieten wat ze al een paar keer onfortuinlijk had gedaan, kapte ze nu de keepster uit en schoot hem daarna tegen het net. 1-0 voor Zeerobben!!!! Dat de dames hierdoor uitzinnig waren van vreugde behoeft geen verdere introductie denk ik…….. de bal ging weer naar de middenstip en AVC trapte af. Meteen kwam er een tegenaanval maar wederom wist Janita een keihard schot op doel te keren. Je zag haar steeds meer in de wedstrijd groeien ook. Een ander die zich bijzonder dienstbaar maakte was Bente. Op de rechterkant waar ze stond, nou ja, stond ze overal eigenlijk…… enorm gedreven en fel was ze en zodra ze de bal kwijt was, veroverde ze hem wel weer terug. Ook lukte het haar keer op keer om perfecte passes naar voren te geven, zodat de voorhoede het kon overnemen en weer een aanval kon opzetten. Kansen waren er genoeg voor de dames, alleen bleven de punten weer uit helaas. Een aantal hoekschoppen die perfect genomen werden door Selma, welke prachtig mooi precies voor het doel kwamen, werden niet benut doordat er net geen 1 stond. Doordat we Tessa Alkema als laatste vrouw hadden staan, welke ze perfect vervulde ook, kon Julia een op de mid-mid staan. Een positie wat wel veel energie van haar vrat, maar welke ze wel enorm leuk vond en wat haar goed af ging ook. Het enige jammere vond ik dat ze niet wat vaker op het doel schoot, aangezien deze dame ook een enorm schoot in haar benen heeft, kan ze van buiten het strafschopgebied onhoudbare ballen afvuren op het ‘vijandig doel’. Iets wat ze al vaker heeft laten zien door vrije trappen van buiten het strafschopgebied er gewoon simpel in te pegelen. Dus als je dit leest Julia, gewoon knallen!!! Daar we een aantal geblesseerden hadden, konden we dus een beroep doen op Tessa Alkema en wederom Iris Feenstra. Welke de nog steeds geblesseerde Ilse verving, waar het overigens steeds beter mee gaat en de afgelopen week geblesseerd geraakte Rinske. Die had iets van een swipe-duim of dergelijke…… deze zat namelijk volledig in verband gewikkeld, dus niet echt verstandig dan te gaan voetballen. Beterschap ook Rinske! 🙂 Dat deze dames aanwezig waren om hun teamgenootjes aan te moedigen, zegt alweer genoeg over de teamspirit.

Maar weer even terug naar de wedstrijd. Want doordat AVC nu achterstond, wilde deze natuurlijk weer op gelijke stand terugkomen. Het lukte gelukkig maar een paar keer dat ze doorbraken, want op rechts stond Eva uitstekend te verdedigen en op links Sarah die er maar weinig langs liet. Marin werd achterin een beetje overal ingezet waar ze nodig was, wat haar goed paste ook, een soort van opruimer als er toch iemand doorbrak. Maar dan nog kwam de tegenstander tegenover Janita te staan, welke zich door niets of niemand om de tuin liet leiden en gewoon de bal tegenhield. Wat dat betreft had je net zo goed een muur kunnen metselen in het doel, die zou hetzelfde effect hebben gehad. Ondertussen ging de wedstrijd door en wederom kwam er een mooi opgezette aanval van de dames richting AVC doel. Een prachtige uitgelezen kans weer, Rebecca ging door tot de achterlijn, zette voor en kwam perfect voor het doel terecht…. helaas was er niemand van ons in de buurt om er tegenaan te lopen, want dat was het enige dat nodig was om de 2-0 te verzilveren, maar helaas…… niet lang daarna klonk het fluitsignaal voor rust. De dames gingen opgetogen richting kleedkamers.

Na een peptalk door de bondscoach en de nodige versnaperingen togen de dames vol goede moed, terug naar het veld. Meteen probeerden de dames dezelfde lijn als in de eerste helft door te zetten en meteen bouwden ze druk op. Mariska liep zich de longen uit het lijf ook aan de linkerkant en had een goede verstandhouding met Luna, welke altijd vlakbij haar was, mocht ze de bal afgespeeld willen hebben. Deze trok dan naar binnen om zo de bal voor te zetten, wat een paar enorme kansen ook met zich meebracht. Lola was ook goed bezig en gebruikte haar lange benen waar ze voor waren ook….. snelheid maken en de tegenstander er uitlopen. Nog iemand die gebruik maakte van haar snelheid was Tessa P. (Tja, Tessa A. stond als laatste vrouw…. en Tessa P voorin. Lijkt onderhand wel een soort van crimineel elftal zo.) Deze 2 dames konden de bal helemaal tot de achterlijn trekken en dan voorgeven wat ook menigmaal gebeurde. Helaas kwam het dan net zo uit, dat de meegekomen dames net niet in positie waren en het werk niet konden afmaken. Iris had ook een paar mooie acties en schoten op doel, maar helaas ook onbenut. Toch bleek ook zij wederom een rots in de branding te zijn. Ondertussen verstreken de minuten gestaag, met vele kansen, iets meer aan onze zijde dan aan die van AVC, maar vlak nooit een tegenstander uit. Gelukkig hebben wij Rebecca en doordat ik even werd afgeleid, kon ik niet precies zien hoe, maar zij tikte de 2-0 ook binnen!!!! Alsof ze de wereldcup hadden gewonnen vlogen de dames op elkaar af, zo groot was hun blijheid. De wedstrijd liep ondertussen naar het einde en de dames kregen nog een paar mooie kansen ook, maar wederom helaas niet benut…… toen het eindsignaal ook klonk, sprongen de dames een gat in de lucht. Het is stuivertje wisselen gewoon met AVC. De ene keer winnen wij, de andere keer zij. 2 elftallen die enorm gewaagd zijn aan elkaar en altijd een mooie pot voetbal laten zien, zonder geouwehoer ook. Nadat de dames de AVC-ers hadden bedankt en handjes hadden geschud, gingen ze een klein feestje vieren in de kleedkamer. Een verdiende winst.

Als er iemand uitgeroepen diende te worden als “woman-of-the-match” was het Janita wel, welke een super wedstrijd keepte. Welke situatie zich ook voordeed…… de tegenstander kwam er gewoon niet langs.

Helaas moesten we het doen zonder onze “granny-hooligan” welke op moment van de wedstrijd aan de andere kant van de oceaan verbleef. (Moet wel zeggen dat het lekker rustig was trouwens…. ;-)!!)

Volgend weekend spelen de dames de laatste wedstrijd van het seizoen. Helaas kan ik daar niet bij zijn door andere verplichtingen. Ben gevraagd om een verslag te maken van het Aziatisch kampioenschap parelduiken te Bora Bora….. it’s a shitty job, but somebody has to do it……

Hopelijk tot volgend seizoen!!!

Met sportieve groet, Pieter Eduard Nalty (letterkundig essayist……….. of zoiets)

Voor Zeerobben speelden: Janita Boutsma, Eva v/d Werf, Julia Zeinstra, Marin Weewer, Tessa Alkema, Sarah Kiewiet, Mariska Miedema, Bente Rondaan, Luna v/d Bosch, Selma Gowara, Iris Feenstra, Rebecca Zwart, Tessa Punter en Lola v/d Meer.

Geblesseerd maar aanwezig ter ondersteuning: Ilse Riem en Rinske Schaap.

Deel dit:
Share

Meer nieuws

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*