Terschelling JO11-1 – Zeerobben JO11-4 (2-0)

Vandaag stond een geweldige wedstrijd op het programma; uit naar Terschelling. Niet dat we nog een appeltje te schillen hadden met Terschelling, maar veel meer omdat het een echt teamuitje is. Dus mochten we ons vanochtend vroeg om 08.15 uur melden bij de terminal van Doeksen. Het was hiermee vanochtend dubbel wennen. En weer voetballen na de winterstop in plaats van schaatsen in de vakantie én verzamelen bij Doeksen in plaats van op de Zeerobbenplaat. Gelukkig hadden de Arnoud en Siebolt hier goed over nagedacht en een tijdmarge ingebouwd. Zo konden we met zijn allen tijdig vertrekken naar Terschelling.

Vol enthousiasme vertrokken we en al snel gingen verhalen de ronde over het paard van Terschelling. Het duurde niet veel langer of we waren bij de beruchte weide; maar dit keer geen paard. Dus liepen we snel door in de regen en door de mist op naar de voetbalclub. Niet veel later stonden we ons warm te lopen en te schieten. Het moest allemaal volgens een strak tijdschema omdat we natuurlijk op tijd met de boot terug wilden. Desondanks floot de scheidsrechter een paar minuten over tien voor de eerste keer. Het lag dus niet aan ons dat het fluitsignaal wat verlaat klonk, maar daarover later meer…

De wedstrijd begon voorzichtig. In eerste instantie trok Terschelling zich geheel terug op eigen helft waardoor we de ruimte kregen om de eerste aanvallen uit te voeren. Deze catennaccio duurde niet lang en waarschijnlijk was Terschelling wakker geworden. De druk nam toe op de verdediging en dat resulteerde dat menig corner moest worden weggegeven. Soms volgden wel vier corners achter elkaar op, maar geen paniek en Zeerobben was goed bij de les. Kian keepte goed. Jordi, Mathijs en Xander vormde een solide laatste linie en Isabella, Ezra en Stefan zorgde ervoor dat de aanval voorzien werd van de bal. Jesper, Stefan en Vincent deden hun uiterste best maar echt veel kansen kregen we niet. De rusttijd kwam in zicht en eigenlijk was er niets aan de hand, totdat er een corner genomen moest worden door Terschelling. Dit keer viel de bal zomaar op het hoofd van een Terschellinger die niet gedekt stond en deze kopte dan ook de 1-0 binnen. Dat vonden de mannen van Zeerobben niet leuk en de aanval werd gekozen. Dit resulteerde in het gegeven dat de linies niet meer goed op elkaar aansloten en waardoor Terschelling kon counteren. Dat ging voor de scheidsrechter allemaal te snel en die kon niet goed waarnemen hoe Kian in zijn vijf meter gebied werd gehinderd waardoor het 2-0 werd. Ofwel zoals de mannen na het rustsignaal zeiden tegen elkaar: ‘Het staat gewoon 1-0 hoor”. Even was er echte paniek in de kleedkamer want de ranja stond niet klaar! Gezien onze tijdsdruk kwam dit allemaal net op tijd goed. In de tweede helft kwam Vincent op doel te staan. Hij vond namelijk dat hij te weinig ballen had gekregen waarmee hij iets kon en wilde zijn meerwaarde laten zien op goal. En dat ging goed.

Terschelling kreeg wel weer kansen en wij niet heel veel. Maar de nul werd in de tweede helft gehouden en dat resulteerde in een knappe einduitslag. De strijd was wel fel geweest. Gestrekte benen tijdens slidings en duw en trekwerk werd op afstand soms op een bepaalde manier waargenomen waardoor de strijdlust hoog oplaaide. Zelfs tijdens de penalty’s hoorde je het fanatisme over en weer gaan. Toen dat allemaal was afgelopen kon het teambuilden verder gaan. We hadden immers een echt teamuitje. Samen weer lopend naar de bus, in de bus, tikkertje bij de terminal, zelfs shoppen voor souvenirs, rennen op de boot (ook al wilde niet iedereen aan deze vreugde meewerken) en gezamenlijk eten. Alles heeft iedereen enorm goed gedaan en het team verder gevormd. We zeggen dan als leiders vol goede moed; laat de volgende wedstrijd maar komen. Ons team is er klaar voor!

Deel dit:
Share

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*