Met een lach en een traan (4)

Ik verliet jullie op 19 december met de wens dat een ieder zeer gezellige dagen zou hebben. Niet alleen rond Kerst en Oud & Nieuw maar eigenlijk geheel 2018 . Inmiddels zijn we al een stukje op weg in 2018. Eens kijken hoe we ervoor staan.

Begin 2018 werden we opgeschrikt door een berichtje van het jeugdbestuur i.vm. herindelingen binnen de JO13. Na een moeizame start hebben we de boel weer op de rails en heeft een ieder veel plezier. Dat was en is nog steeds onze drijfveer. Maar het bleek dat JO13-5 terug moest van een elftal naar een zevental. Verdelen dus. We konden 2 spelers verwelkomen binnen onze groep. Hille en Michael werden toegevoegd. Daarnaast voelde ook Dominic zich inmiddels als een vis in het water bij ons en keerde ook Jasper weer terug op het oude nest. Oeps, 17 jongens. Aangezien we niet in problemen maar in oplossingen denken bij JO13-4 werd na overleg met de ouders naar een oplossing gezocht en gevonden. En zo konden we naar een paar pittige trainingen van Pieter Ruurd en Patrick op 10 februari aan de competitie starten. Helaas ging dat niet zoals we hadden verwacht. Daar we toch wel recht hadden op een puntje dropen we met een 0-1 stand af. Jammer. Eerste helft waren velen nog met de gedachten bij de Voice maar de tweede helft werd er geknokt en leuk gespeeld maar helaas geen punten dus.

Na wat vrije weken dan maar op 10 maart naar….jawel Terschelling. Kwart voor tien vertrek met de “langzame” boot. Nauwelijks aan boord meteen de tassen leeg. Wat een diversiteit aan snoep zag ik daar. De rolluiken van het buffet waren amper omhoog of de eerste saucijzenbroodjes gingen de oven in. Uiteindelijk zonder wanklank op tijd op Terschelling en met de bus richting Hoorn. Een uiterst vriendelijke Arriva chauffeur (ja echt) liet ons weten waar we moesten uitstappen: “Tobbedansers hier uitstappen” .

De ontvangst bij AVV was hartverwarmend. Zoals het moet. Voor alle volwassenen was er bij aankomst koffie en terwijl de barman en leider ook nog even de hoekvlaggen plaatste konden we ons omkleden.

De terugreis verliep net zo soepel en was net zo hilarisch als de heenreis. Nog even een fiks sneeuwballengevecht alvorens de Arriva chauffeuse ons oppikte. Streng doch rechtvaardig dit keer. “Iedereen op zijn of haar billen zitten” . Iedereen stil en zat…

Met nog 40 minuten op de klokken voor de afvaart van de Tiger de volgende uitdaging. Snackbar zoeken en iedereen van een snack voorzien. Maar dat lukte niet. Logisch ook. Noem mij een plaats waar ’s middags om 15.45 uur al een patattent open is…. Dat kom je nergens tegen dus ook niet in/op West. Maar ik zag een prachtig alternatief. Iedereen mocht 6 minuten winkelen in de Spar. Dat gaf wederom prachtige sfeerbeelden. De fruitafdeling bleef angstvallig leeg… Daar waar sommigen van elkaar moesten lenen betaalde de ander met een pinpas. Het gebeurde voor mijn ogen.

Ruimschoots op tijd arriveerden we bij de terminal en konden probleemloos inchecken. Met het gehele team op de bovenverdieping spoten we richting “bewoonde wereld” . Niet iedereen hield het uit op de bovenverdieping. Engiszins verbaasd was ik toen een kind na 10 minuten naar beneden liep. “Het stinkt hier naar oude mensen” was zijn reactie. Welnu, die had ik nog niet eerder gehoord maar kinderen en dronken mensen….

Klokslag 17.00 uur arriveerden we in Harlingen. Kinderen zochten de ouders op en de leiding haaste zich snel richting Robbenplaat om de overwinning van Zeerobben op Drachtster Boys nog ff mee te vieren. Het was een prachtige dag. Veel plezier en geen enkele wanklank. Nou ja, de mestlucht die van naast de velden van AVV kwam vonden velen te heftig. Voor wat het waard was….

Oh ja de wedstrijd? Het werd 1-1. We stonden tot in blessuretijd 1-0 voor maar AVV maakte in de allerlaatste seconde de terechte 1-1. Maar niemand die daar verder nog om maalde. We hadden met z’n allen een prachtige voetbaldag gehad. En daar was het ons om te doen!

 

Frabo

 

Deel dit:
Share

Meer nieuws

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*