Met een lach en een traan (5)

Ik verliet jullie op 12 maart toen we met JO13-4 een dagje Terschelling deden. Intussen is het volop lente en zijn we weer een paar weken en ook een paar wedstrijden verder. We hebben weer het nodige meegemaakt bij JO13-4. En zoals altijd ging dat ook nu weer met een lach en een traan….

Op 17 maart teisterde een Siberische kou het Oostersportpark. Er werden veel wedstrijden afgelast maar omdat wij pas om 11.30 uur moesten spelen was het extra maillots en handschoenen aan en mutsen op. Alles mocht vandaag. Gelukkig gaf de wedstrijd mij een warm gevoel. Het team speelde goed en was goed bij de les. Dat late tijdstip beviel ons kennelijk wel. Het werd maar liefst 6-0.

Een week later was het dan zover. De slag om Harlingen vond plaats op het Oostersportpark. Vriendjes en vriendinnetjes, opa’s en oma’s werden opgetrommeld om te komen kijken. We waren nog maar net begonnen of Remy had er al één in liggen. Dat leek dus goed te gaan maar fc Harlingen kwam sterk terug en scoorde na de 1-1 ook nog de 1-2 en de 1-3. Oeps, dat was nou ook weer niet de bedoeling. Na de rust leek het er niet op beter te worden maar daar ineens was de ommekeer. Uit een counter scoorden we de 2-3 en even later, na een prachtige aanval, de 3-3. Wat een vreugde. Daarna kon het nog alle kanten op maar het bleef 3-3. Man van de wedstrijd was Hille kuiper die niet meedeed maar toch kwam kijken en zijn maten kwam aanmoedigen.

Het weekje rust dat we kregen deed ons niet goed en het late tijdstip al helemaal niet. Integendeel. Op 7 april moesten we naar Sneek. SWZ Boso Sneek stond op het programma. De eerste mooie lentedag diende zich aan. Nou niet voor ons. Volledig kansloos verloren we terecht met 7-1. Het leek meer op “walking-voetbal” voor oudjes dan op een potje jeugdvoetbal. Het was dit keer tranen met tuiten. In de rust gooide ik er nog maar een quote in: “met dit weer kan ik beter in mijn tuin gaan werken want dit is zonde van mijn tijd” . Deze opmerking maakte natuurlijk totaal geen indruk op ook maar 1 van de jongens. Tweede helft was dan ook slecht. Man van de wedstrijd was de vader van Tarik. Hij is vaste grensrechter bij ons en vlagde ook nu weer een foutloze partij.

Een week later tegen Franeker ging het echter alweer een stuk beter. Thuis werd er met 8-0 gewonnen. Meteen werd er na de wedstrijd gevraagd: “op welke plaats staan we nu?”. De euforie was groot dus.

Zoals al vaak gezegd gaat het bij JO13-4 vaak met een lach en een traan. Een week na de mooie overwinning was er weer verlies tegen Leovardia. Een ploeg die mee onderaan staat. We dachten kans te maken… Maar voor aanvang van de wedstrijd wist ik eigenlijk al dat het een zware klus zou worden. Een van mijn spelers kwam namelijk een schoolvriendje tegen op het veld. Huh? Jij speelt toch niet in dit team? Het bleek dat hij was “ingevlogen” met nog een paar jongens. Tsja, dat hebben wij weer. Gewoon pech op deze fraaie zomerse dag. We speelden echter ook niet goed en verloren uiteindelijk met 5-0. Maar snel vergeten dit soort wedstrijden.

Zaterdag a.s. gaan we de inhaalwedstrijd tegen SDS spelen. We gaan daar weer proberen een goed resultaat te halen. Soms lukt dat en soms ook niet. Maar de sfeer blijft, ondanks het gemopper van mij, toch steeds goed. Gemiddeld 15 spelers op de training zegt wat mij betreft meer dan genoeg. Dat is mede te danken aan het enthousiasme van onze trainers Patrick en Pieter Ruurd. En zo hebben we met de leiding, grensrechter, trainers en betrokken ouders een mooi ploegje voetballers bij elkaar. Het zijn niet de Messi’s en Ronaldo’s van Zeerobben maar wel jongens die het spelletje erg leuk vinden en ervoor zorgen dat nieuwe vriendschappen ontstaan. Missie geslaagd zeg ik dan maar! We gaan er nog een paar mooie laatste weken van maken met elkaar.

Frans

Deel dit:
Share

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*