In Memoriam: Klaas Tolsma

Op maandag 4 februari bereikte ons het bericht van overlijden van ons Erelid Klaas Tolsma. Als iemand ooit die eretitel toekwam dan was het wel Klaas Tolsma. Op grond van zijn lange staat van dienst, van het aantal vrijwilligersfuncties en  -taken die hij uitvoerde en bovenal voor de kwaliteit van inbreng die hij gedurende die lange reeks van jaren had. Klaas was en is een clubicoon. Misschien wel meer dan dat. Vanaf de oprichting betrokken bij de club, aanjager van de groei van onze club in de jaren ’70, als secretaris de grondlegger van onze structuur en administratie en als mens vormer en bewaker van onze clubcultuur. Zeerobben zat hem in het bloed en wie aan Zeerobben kwam, kwam aan Klaas. Zo voelde hij dat.

Als je het over vroeger hebt en je hebt het in de wijde omgeving van Harlingen over Zeerobben, dan komt de naam Klaas Tolsma steevast voorbij. Als gezegd medeoprichter van onze vereniging, ruim 25 jaar(!) secretaris, leider van Zeerobben A1 en Zeerobben 1, lid van de oud-papierploeg van het eerste uur, betrokken bij onnoemelijk veel acties en het gezicht van de lotto-toto commissie, die in de loop der jaren veel geld voor Zeerobben heeft opgebracht. Mede initiatiefnemer tot het oprichten van onze Vriendenclub.
Clubliefde, toewijding, passie, visie, het zijn allemaal woorden die van toepassing zijn op Klaas Tolsma. Kortom, gewoon jarenlang het gezicht van Zeerobben en beleidsbepalend voor onze vereniging. Uiteraard werd hij Erelid en mocht hij de daarbij behorende Oorkonde ontvangen uit handen van zijn toenmalige gabber en kompaan, voorzitter Wolter Bakker. Zijn staat van dienst bleef ook niet onopgemerkt binnen de burelen van de KNVB en ten tijde van het 25-jarig bestaan van onze club kreeg hij de zilveren bondsspeld van de KNVB opgespeld door de destijds vermaarde bondsofficial Jan Kostelijk.

Klaas Tolsma wordt benoemd tot Erelid en ontvangt de oorkonde van Wolter Bakker

Harlinger Courant, 1978

Klaas was al jaren ziek en behoefde veel zorg. Diep respect is op zijn plaats voor zijn vrouw Eelkje Tolsma-Albeda die hem gedurende die lange jaren met die zorg omringde. Een zware taak die zij veelal blijmoedig op haar nam. En daarbij mogen de kinderen Janna en Sjoerd natuurlijk ook niet vergeten worden. De laatste weken ging het snel bergafwaarts. Klaas belandde in De Batting en overleed maandag 4 februari 2019 op de leeftijd van 85 jaar.

Onderstaand plaatsen we 2 eerder verschenen artikelen met Klaas Tolsma in de hoofdrol. Het eerste is een interview met hem door Germ Knipper en Gerrit Bos ter gelegenheid van onze Presentatiegids 2010/2011. Het tweede is een verslagje van de hand van Germ Knipper over een bezoek aan Klaas tijdens de reünie bij het 60-jarig jubileum van onze club.
Het zijn historische documenten ter herinnering aan een onvergetelijke Zeerob. Dat hij moge rusten in vrede.

 

Alsof de tijd heeft stil gestaan (presentatiegids 2010-2011)

Terwijl  mevrouw Tolsma ons van een bakje koffie met wat lekkers erbij voorzag, hoorden  we van Klaas Tolsma dat het zijn gezondheid was, die hem ervan weerhield Zeerobben te bezoeken. “Ik  heb een aantal keren in het MCL gelegen en dan lappen ze me weer op, maar ik heb geen lucht. Het zijn de longen, hè !” Als ik een goeie dag heb, pak ik mijn Sparta-Met, en dan “fietsen” we nog een rondje, soms doen we nog even boodschappen, dus dan gaat het wel. Ik ben ook absoluut niet zielig maar naar Zeerobben en dan ook nog een uur staan, nee dat red ik niet meer op.

Ik vind dat jammer, maar niet dramatisch, want ik blijf langs alle kanten op de  hoogte van de ontwikkelingen bij Zeerobben. Natuurlijk via de krant, het clubblad, Radio Stad Harlingen en de website van Zeerobben. Mijn vrouw volgde een cursus  om het gebruik van de computer te bevorderen en sindsdien is het geen probleem om te mailen, of de Zeerobbensite te bezoeken.

Als ik me bedenk op welke manier we zijn begonnen….? De eerste trainer was Rikus Nak, begenadigd middenvelder bij HZC, en bij ons trainer/speler. Later alleen trainer. Werd ook benoemd tot erelid.

Via acties probeerden we wat te verdienen en dat begon pas te lopen, met de “oud-papier” ploeg. Eén avond ophalen, en dan twee avonden persen, bij het schildersbedrijf van Hoekstra aan de Noorderhaven.

Dat was ook allemaal vrijwilligerswerk in de avonduren.

Zo hebben we een keer, om schulden af te lossen, een braderie, c.q. fancy fair gehouden in de Lichtboei. We hadden een behoorlijk grote opbrengst, maar de toenmalige voorzitter streek het geld op omdat hij  rekeningen van bussen betaald zou hebben..!

Tja, vrijwilligerswerk. Zeerobben is er groot mee geworden.

Sportkeuringen bijvoorbeeld. Ieder jaar moest er een aantal spelers gekeurd worden en daar hing een kostenplaatje aan. Vóór de keuring maakte ik een lijstje, die werden dan door bestuursleden bezocht met een kwitantie. Eerst betalen, daarna de keuring. Gebeurde dit in een andere volgorde, dat kon je naar de centen fluiten….

Ander vrijwilligerswerk

We hadden de mededelingenkastjes in de stad hangen. Bij Halbesma op de Voorstraat, bij de Koegelbult in het Oosterpark, bij kruidenier Kamstra in Plan Zuid…. Daar kwamen wekelijks de namen van spelers in te hangen, in welk elftal dat ze speelden. Dit werd bepaald door de elftalcommissie. Niet door de trainer, want die had niets in te brengen. Ook  de namen van de reserves stonden daarbij. Echt reserve, want je kwam er alleen in als iemand écht een blessure had. Dus op vrijdagavond of zaterdagmorgenvroeg kon je kijken in welk elftal je speelde. Kwam dan om half negen ’s morgens bericht dat bijv. A-1 was afgelast, dan moest je op de fiets bij de kastjes langs om deze afgelasting -schriftelijk- in het kastje op te hangen. In regen en harde wind kwam je dan weer thuis en dan was er weer bericht gekomen, óók het derde elftal gaat niet door! Kon je weer…!

Maar goed dat hoorde er allemaal bij.

Heel veel vrijwilligerswerk.

De start van de sponsoring, ik weet nog dat bijvoorbeeld Oosterhoff (een kledingzaak) en Haitsma, twee goed betalende donateurs waren. Elk seizoen goed voor 100 gulden. De beslissingswedstrijd in Vries, om het Noordelijk kampioenschap van de FVB, daar wilden we met een bus, een luxe touringcar naar toe. Na een bezoekje aan Oosterhoff was deze bereid de kosten voor haar rekening te nemen, en daar is het volgens mij mee begonnen.

Vervolgens de opkomst van de reclameborden. Ook de Toto deed haar opmars maar we kregen berichten dat onze donateurs (vooral die twee dikke) er niet van gecharmeerd zouden zijn. We moesten dus een bezoekje brengen en kregen hun toestemming om met de Toto mee te doen. We hebben daarmee voor Zeerobben veel geld verdiend, maar moesten er ook veel werk voor doen. Oosterhoff sponsorde Zeerobben dus niet met baar geld maar puur met kleding, d.w.z. tassen en trainingspakken (inclusief een grote koffer).

In de jaren waar we het nu over hebben was het leggen van contacten en het verzinnen van acties een taak van de bestuursleden. Tegenwoordig hebben we er bij Zeerobben een aparte sponsor- en activiteitencommissie voor, maar ook dat blijft vrijwilligerswerk. Of zoals we dat noemen…liefdewerk en oud papier…! En Zeerobben kan er nog steeds niet zonder.

 

 

Weerzien bij de reünie na ruim 35 jaar (januari 2013)

Klaas Tolsma, oud secretaris en erelid van de club had aangegeven zaterdagochtend ook naar de Robbenplaat te komen om het 60-jarig bestaan van zijn club te vieren. Groot was dan ook de teleurstelling toen het bericht kwam dat Klaas toch niet kon komen. Zijn gezondheidstoestand maakte een bezoek aan de Robbenplaat niet mogelijk.

Wel op de receptie aanwezig waren Johnny en Bouke Vellinga wiens namen ook nog vaak worden genoemd binnen de Zeerobben-familie. Dit alles deed voorzitter Johannes Woudstra besluiten om Klaas Tolsma te verrassen met een bliksembezoek waarbij er weer een ontmoeting zou zijn tussen deze rasechte groen-witten. En zo geschiede. Johannes Woudstra, Germ Knipper, Bouke en Johnny Vellinga en Frans Bode bezochten Klaas Tolsma. Groot was de blijdschap bij een ieder om elkaar na zo’n lange tijd (ruim 35 jaar!) weer te zien. Verhalen werden uitgewisseld en de prachtige “Zeerobben-collage”  werd van de muur gehaald en de foto’s werden stuk voor stuk “besproken”.

Bauke en Johnny Vellinga bespreken het verleden met Klaas Tolsma aan de hand van oude foto’s.

Het was zonder twijfel één van de hoogtepunten van deze reünie. Na een prachtig half uurtje werd er weer afscheid genomen van elkaar. De delegatie ging weer terug naar de Robbenplaat. En Klaas Tolsma bleef achter met de prachtige Presentatiegids en nagenietend van dit warme weerzien.


Klaas Tolsma, Wat een clubman!!

Deel dit:
Share

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*